BlackenWhiteBaby is een organisatie die vanaf 2006 bezig is voor de allochtonen en autochtonen gay community in Rotterdam. Door verschillende activiteiten te organiseren probeer ik mijn doelgroep te bereiken. Het voornaamste doel is om de verschillende culturen in de maatschappij bij elkaar te brengen! 

Ik merk dat veel allochtonen gay jongeren, vooral die van de Caribische eilanden, het nog steeds moeilijk hebben om met hun gevoelens om te gaan en durven er niet snel voor uit te komen.

Ik kan ze ook begrijpen want er zijn heel veel factoren die hier een rol in spelen.

De grootste factor in deze is hun familie. De tijd is veranderd en in Nederland is de acceptatie van homoseksuele jongeren steeds meer geaccepteerd. Het valt mij op dat het in deze families nog niet geaccepteerd wordt. Soms lijkt het er zelfs op dat de ouders het geluk van hun kind niet op de eerste plaats hebben staan.

Na een aantal activiteiten georganiseerd te hebben, ben ik tot de conclusie gekomen dat het tijd wordt dat er taboes doorbroken moeten worden. Bij een aantal activiteiten worden “valse” namen gegeven zodat de echte identiteit van iemand niet achterhaald kan worden. Dit om schande in de familie te voorkomen. Ook komt het voor dat mensen niet aan de deur een kaartje willen kopen omdat er een kans is dan buiten gezien te worden terwijl men wacht in de rij. Ik heb zelfs een scherm geplaatst bij de ingang van het laatste feest zodat toch iedereen anoniem naar binnen kon.

Conclusie:

Wat ik hier wil illustreren is dat niet iedereen klaar is voor deze “nieuwe” wereld. Of erger nog dat ze bang zijn om vernederd te worden door hun eigen familieleden waar ze zo veel van houden.

 BlackenWhiteBaby wil  door middel van een aantal activiteiten dit taboe proberen te doorbreken. Ik heb onder andere gekozen voor een toneelstuk in Papiamentse taal waarin de boodschap heel duidelijk naar voren wordt gebracht. Het gebeurt in de Papiamentse taal omdat een toneelstuk bij de Antilliaanse gemeenschap op dit moment heel populair is. Zo hoop ik een brede doelgroep aan te trekken (van oma’s en opa’s tot tantes tot ooms tot moeders en vaders tot broers en zussen tot vrienden en vriendinnen). Om het toneelstuk toch zo toegankelijk mogelijk te houden, wordt het toneelstuk ook ondertiteld in het Nederlands. Deze productie heeft in 2009 door het land heen getourd, en zijn er plannen om in de toekomst richting de Antillen te gaan, zodat de problematiek bij de wortel kan worden aangepakt.

Een toneelstuk gebaseerd op drie homoseksuele jongens die naar Nederland zijn gehaald om te komen werken voor een heel rijke familie. De drie jongens worden niet geaccepteerd door de Heer des huize (een Antilliaan) maar wel door de vrouw die al jaren hier in Nederland woont. In het toneelstuk laat de mevrouw het duidelijk merken dat deze jongens ook recht hebben om te leven, en buiten dat leven wij nu in een andere generatie waar veel meer mag en kan.

Ik wil er een bijzonder toneelstuk van maken. Een toneelstuk met een leuk/chique en duur (ogend) decor en in plaats van 1 travestiet (wat wel vaker voorkomt in toneelstukken) heeft dit toneelstuk drie travestieten met opvallende diva kostuums. Verder zal het toneelstuk een aantal “verborgen” boodschappen bevatten. Dat je bijvoorbeeld “veilig” moet vrijen want je kunt allerlei ziektes oplopen. En dat het heel normaal is om op je eigen geslacht verliefd te worden want hoe dan ook ieder mens heeft recht om te leven!

Verder wil ik in de toekomst weer een aantal feesten organiseren voor deze doelgroep. In Rotterdam wordt er voor de doelgroep niet zo veel georganiseerd. Daarom wil ik gewoon een gezellig feest organiseren waarbij iedereen lekker met elkaar kan dansen zonder dat je vreemd aangekeken wordt.

Dit alles om te proberen taboes te doorbreken.

Met vriendelijke groet,

Pernell